Gisteren zag ik een film in de bioscoop waarin Keanu Reeves een buitenaards wezen speelt (Klatuu), die de aarde komt redden van de mensheid. Een naar mijn mening niet geweldige film, maar toch wel met een zinnige en zeer actuele boodschap; de mens verandert pas wanneer hij op de rand van de afgrond staat. Volgens de makers van deze film, die vast ook die documentaire van Al Gore gezien hebben, staan we momenteel op de rand van de grootste afgrond. Tijd voor ons om te veranderen dus.
Sommige dingen lijken echter nooit te veranderen bij sommige mensen. Ergens in het midden van de film voert Klaatu een dialoog met een collega buitenaards wezen in een Chinees dialect. Tijdens deze scene hoorde ik vanaf meerdere stoelen in de bioscoop een spottend gegiechel opstijgen.
Natuurlijk; de Chinees taal klinkt nog grappiger dan tafeltennissen met sambaballetjes, voor diegenen die de Chinese taal niet beheersen. Maar er zijn zelfs Nederlanders die anno 2009 nog steeds dolle pret beleven wanneer ze "sambal bij" naar me roepen als ik voorbij fiets (ik ben overigens Indonesisch). Ik reageer meestal met een ongeïntimideerde glimlach; zij kunnen nu eenmaal ook niet ruiken dat ik hun eigen Nederlandse moedertaal stukken beter beheers dan zijzelf.
Bovendien ben ik niet wraakzuchtig of haatdragend. Andermans onwetendheid is niet mijn probleem, ook al proberen ze mij er mee te beledigen. Het is nog steeds meer zijn probleem dan die van mij. Ik geloof in karma; de daad is de straf, of de zegen. Tevens ben ik mij er van bewust dat een vijfde van de aardbevolking Chinees is. Als ik zelf iets of iemand zou willen beledigen dan zou het de panda beer zijn, want daar zijn er niet zoveel van en dus weinig kans op wraakacties. Beetje laf, dat wel.
Als ik mensen in een vreemde taal hoor praten dan vraag ik mij altijd af hoe zij naar mij luisteren als ik met iemand Nederlands aan het praten ben. Hoe idioot grappig moet Nederlands wel niet klinken voor iemand die de taal niet machtig is? Met al zijn harde g's (behalve in het Zuiden dan) en sissende 's' en niet vergeten de 'sch'.
Op dit moment stijgt er in bioscopen her en der in China een spottend gegiechel op tijdens de vertoning van een ongesynchroniseerde versie van de film Wit Licht; en niet zozeer om het soms zeer lachwekkend ongeloofwaardige plot.
"Rare frikadellen; hun 'r' klinkt als een 'r'."
zaterdag 10 januari 2009
dinsdag 6 januari 2009
loyaliteit in de aanbieding (deel 2)
Vreemdgaan loont. Vooral niet klanten worden beloond. Ontrouw loont. Als ik abonnee word van een tijdschrift krijg ik een mooi welkomstcadeau of een korting. Als ik al jaren lid ben krijg ik niets.
Vooruit; als trouwe klant ken ik je product al, dus je hoeft me niet meer te overtuigen om het product te proberen. Maar wat doe je om mij als trouwe klant te behouden? Als de kwaliteit niet op zijn minst consistent is of ik niet emotioneel gebonden ben kan ik snel ontrouw worden. Een trouwe hond zijn is nu eenmaal niet menselijk.
Mijn zorgverzekeraar biedt nieuwe klanten een gratis welkomstcadeau aan. Maar ik als trouwe klant krijg niks aangeboden? Dus bellen maar!
“krijg ik het cadeau ook als ik bestaande klant ben?’
Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. Het antwoord was uiteindelijk
“nee”
Ik vroeg
“wat als ik mijn verzekering opzeg en opnieuw klant wordt?”
het bleef iets langer stil aan de andere kant van de lijn dan na mijn vorige vraag. Het antwoord
“nee, u krijgt het welkomstcadeau alleen als u langer dan een half jaar geen klant bent van ons.”
Best raar met jaarcontracten, maar dit even terzijde.
“als jullie trouwe klant wordt ik dus eigenlijk gestraft . Ik kan dus eigenlijk beter geen klant zijn, want dan krijg ik nog eens wat.”
het bleef heel lang stil aan de andere kant van de lijn
Vooruit; als trouwe klant ken ik je product al, dus je hoeft me niet meer te overtuigen om het product te proberen. Maar wat doe je om mij als trouwe klant te behouden? Als de kwaliteit niet op zijn minst consistent is of ik niet emotioneel gebonden ben kan ik snel ontrouw worden. Een trouwe hond zijn is nu eenmaal niet menselijk.
Mijn zorgverzekeraar biedt nieuwe klanten een gratis welkomstcadeau aan. Maar ik als trouwe klant krijg niks aangeboden? Dus bellen maar!
“krijg ik het cadeau ook als ik bestaande klant ben?’
Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. Het antwoord was uiteindelijk
“nee”
Ik vroeg
“wat als ik mijn verzekering opzeg en opnieuw klant wordt?”
het bleef iets langer stil aan de andere kant van de lijn dan na mijn vorige vraag. Het antwoord
“nee, u krijgt het welkomstcadeau alleen als u langer dan een half jaar geen klant bent van ons.”
Best raar met jaarcontracten, maar dit even terzijde.
“als jullie trouwe klant wordt ik dus eigenlijk gestraft . Ik kan dus eigenlijk beter geen klant zijn, want dan krijg ik nog eens wat.”
het bleef heel lang stil aan de andere kant van de lijn
loyaliteit in de aanbieding (deel 1)
Elke multinational, merk, bedrijf, restaurant, winkel of supermarkt wil een tevreden klant. Als het goed is tenminste. Het vervelende voor hun is dat een tevreden klant niet garandeert dat deze klant ook trouw blijft kopen.
Nergens in de wereld worden zoveel zegels gespaard als in Nederland. Er gaat momenteel vijf miljard euro per jaar om in spaarsystemen. Spaarsystemen passen bij de zuinige Nederlander want het is toch zonde om de korting mis te lopen. Tijdens acties vergroot de klantengroep en daarnaast ook de omzet van een bedrijf. Maar helaas voor het bedrijf is het effect maar tijdelijk.
Klanten die niet vreemd gaan zijn schaars. Ik ga ook vreemd als een klant met een midlifecrisis. Ik ben één van de kritisch wordende consumenten. En de ontrouwe consument. Loyaliteit bestaat niet. Het is op zijn minst een begrip waar het moeilijk mee werken is. We zijn allemaal te koop. Zeker als we gekocht worden met een beter product of een lagere prijs. En ik heb een hekel aan zegeltjes.
Ik hop van uitverkoop naar aanbieding naar actie, als ik weer eens iets wil kopen. Loyaliteitsacties bestaan al zo lang als Retail bestaat. Eigenlijk kopen loyaliteitsacties mijn ‘loyaliteit’. Puur en alleen op dat ene moment van aankoop. Ik ben hierdoor in feite loyaal aan het geldelijke voordeel. Kortom, het geld is de grote invloedsfactor op mijn ‘loyaliteit’ als consument (ik ben nou eenmaal geen miljonair). Ik ben niet merktrouw; ik ben voordeeltrouw.
“natuurlijk mag u mijn bonuskaart even lenen, wilt u misschien ook mijn zegeltjes?”
Nergens in de wereld worden zoveel zegels gespaard als in Nederland. Er gaat momenteel vijf miljard euro per jaar om in spaarsystemen. Spaarsystemen passen bij de zuinige Nederlander want het is toch zonde om de korting mis te lopen. Tijdens acties vergroot de klantengroep en daarnaast ook de omzet van een bedrijf. Maar helaas voor het bedrijf is het effect maar tijdelijk.
Klanten die niet vreemd gaan zijn schaars. Ik ga ook vreemd als een klant met een midlifecrisis. Ik ben één van de kritisch wordende consumenten. En de ontrouwe consument. Loyaliteit bestaat niet. Het is op zijn minst een begrip waar het moeilijk mee werken is. We zijn allemaal te koop. Zeker als we gekocht worden met een beter product of een lagere prijs. En ik heb een hekel aan zegeltjes.
Ik hop van uitverkoop naar aanbieding naar actie, als ik weer eens iets wil kopen. Loyaliteitsacties bestaan al zo lang als Retail bestaat. Eigenlijk kopen loyaliteitsacties mijn ‘loyaliteit’. Puur en alleen op dat ene moment van aankoop. Ik ben hierdoor in feite loyaal aan het geldelijke voordeel. Kortom, het geld is de grote invloedsfactor op mijn ‘loyaliteit’ als consument (ik ben nou eenmaal geen miljonair). Ik ben niet merktrouw; ik ben voordeeltrouw.
“natuurlijk mag u mijn bonuskaart even lenen, wilt u misschien ook mijn zegeltjes?”
doe mij die maar
Keuzes, keuzes, keuzes, keuzes, keuzes, keuzes, keuzes, keuzes, keuzes, keuzes.
In een Starbucks stel ik de simpele vraag of ik een thee mag. “Natuurlijk”, is het antwoord. Opgelucht trek ik mijn portemonnee. “klein, medium of groot? Kamille, zoethout, citroen, kaneel, gele, groene, Chinese, Earl Grey, smaak enzovoorts, of gewone thee? Ik kies maar voor de gewone thee (wat is dat eigenlijk; gewone thee?).
Als laatste optie was deze makkelijk te onthouden en ze hadden geen optie die ‘de lekkerste’ heette. In grote uitvoering, want ik heb dorst gekregen van het kiezen.
De ‘extreme aversion bias’ gaat vanzelfsprekend ook voor mij op. De toename van het aanbod heeft mij het leven niet makkelijker gemaakt. Hoe kan een consument eigenlijk nog de kwaliteit van een product of dienst beoordelen? Door de toename van het aanbod wordt de markt voor mij steeds minder transparant. En leidt meer keuzevrijheid zeker niet altijd tot betere keuzes.
Ik ben al blij zat dat ik geen koffie lust, wat heel soms best jammer is, maar nu even niet. Bij Starbucks zijn er namelijk eindeloze mogelijkheden om je koffie persoonlijker te maken. Zo zijn er elf soorten siroop, zes soorten melk, daarnaast de keuze van het formaat, extra shots, schuim of geen schuim, extra heet (want je wil een kwartier wachten met drinken of je tong branden) en ga zo maar door. Het schijnt dat er 19.00 verschillende mogelijkheden van Starbucks koffie zijn en dat zijn er heel erg veel. Er zijn echter veel meer dan 19.000 mensen. Dus hoe persoonlijk kan je koffie nou eigenlijk echt worden?
De 19.00. verschillende mogelijkheden betekent dat een bestelling ongeveer zo kan klinken: nonfat half-caff-tripple-grande quarter sweet sugar-free vanilla nonfat-lactaid extra hot extra foamy caramel macchiato. Of doe toch maar een...
Hoezo kiezen? Geef me gewoon wat ik wil!
In een Starbucks stel ik de simpele vraag of ik een thee mag. “Natuurlijk”, is het antwoord. Opgelucht trek ik mijn portemonnee. “klein, medium of groot? Kamille, zoethout, citroen, kaneel, gele, groene, Chinese, Earl Grey, smaak enzovoorts, of gewone thee? Ik kies maar voor de gewone thee (wat is dat eigenlijk; gewone thee?).
Als laatste optie was deze makkelijk te onthouden en ze hadden geen optie die ‘de lekkerste’ heette. In grote uitvoering, want ik heb dorst gekregen van het kiezen.
De ‘extreme aversion bias’ gaat vanzelfsprekend ook voor mij op. De toename van het aanbod heeft mij het leven niet makkelijker gemaakt. Hoe kan een consument eigenlijk nog de kwaliteit van een product of dienst beoordelen? Door de toename van het aanbod wordt de markt voor mij steeds minder transparant. En leidt meer keuzevrijheid zeker niet altijd tot betere keuzes.
Ik ben al blij zat dat ik geen koffie lust, wat heel soms best jammer is, maar nu even niet. Bij Starbucks zijn er namelijk eindeloze mogelijkheden om je koffie persoonlijker te maken. Zo zijn er elf soorten siroop, zes soorten melk, daarnaast de keuze van het formaat, extra shots, schuim of geen schuim, extra heet (want je wil een kwartier wachten met drinken of je tong branden) en ga zo maar door. Het schijnt dat er 19.00 verschillende mogelijkheden van Starbucks koffie zijn en dat zijn er heel erg veel. Er zijn echter veel meer dan 19.000 mensen. Dus hoe persoonlijk kan je koffie nou eigenlijk echt worden?
De 19.00. verschillende mogelijkheden betekent dat een bestelling ongeveer zo kan klinken: nonfat half-caff-tripple-grande quarter sweet sugar-free vanilla nonfat-lactaid extra hot extra foamy caramel macchiato. Of doe toch maar een...
Hoezo kiezen? Geef me gewoon wat ik wil!
zondag 4 januari 2009
gevangenis
Er voor zorgen dat ik als klant producten van je blijf kopen kan het beste door mij als klant bijna letterlijk aan je te binden. De zogenaamde ‘Lock In’, zegt men (wie is dat toch altijd?). Een veel voorkomend fenomeen.
Probeer maar eens van bank te wisselen, niet die bank in je woonkamer, maar die bank waar je geld aan toevertrouwd en die geld creëren door leningen te verstrekken. Van bank wisselen is niet iets om vrolijk van te worden, dus doe ik het maar niet. Om dan te zeggen dat ik loyaal ben, nou nee. Ik heb gewoon geen zin om al die moeite te doen en weet niet hoe ik er op een makkelijke manier van af kan komen (die bank in mijn woonkamer gaat tenminste zo uit het raam of naar een kringloop). Ik kan er ook de motivatie niet voor opbrengen.
Deze Lock In doet me denken aan vervelend huiswerk; aan een straf. En bij mijn weten is een gevangene niet loyaal aan de gevangenis. Maar het kan natuurlijk aan mij liggen.
Probeer maar eens van bank te wisselen, niet die bank in je woonkamer, maar die bank waar je geld aan toevertrouwd en die geld creëren door leningen te verstrekken. Van bank wisselen is niet iets om vrolijk van te worden, dus doe ik het maar niet. Om dan te zeggen dat ik loyaal ben, nou nee. Ik heb gewoon geen zin om al die moeite te doen en weet niet hoe ik er op een makkelijke manier van af kan komen (die bank in mijn woonkamer gaat tenminste zo uit het raam of naar een kringloop). Ik kan er ook de motivatie niet voor opbrengen.
Deze Lock In doet me denken aan vervelend huiswerk; aan een straf. En bij mijn weten is een gevangene niet loyaal aan de gevangenis. Maar het kan natuurlijk aan mij liggen.
reclame boodschap
De kracht van reclame is herhaling. Het is net als een willekeurig persoon van straat pikken, die persoon elke dag met zijn gezicht op televisie gooien, te gast laten zijn bij De Wereld Draait Door en een jury lid laten zijn in een panel van een afval race programma. Zorg er voor dat deze persoon ook nog door alle andere media wordt opgepikt en deze persoon, die verder helemaal geen talenten of vaardigheden hoeft te hebben die hem onderscheiden, zal al snel een BNN’er worden.
De wereld is net een grote reality show vol reclameblokken en ‘product placements’. Verzekeraars communiceren vaak dat je zeker van ze kunt zijn. Glashelder, gewoon even bellen. Wasmiddelen beloven dat ze schoon wassen, ook op 30 graden, want dat is beter voor het milieu. Farmaceutica vertellen dat hun pillen je beter maken (je wordt er dus niet zieker van?). Alsof een automerk gaat communiceren dat de auto’s rijden en kleurentelevisie producenten beloven dat ze het doen. Ik mag het wel hopen ja.
Als onze wereld dan een grote reality show is, dan mag hij van mij gecancelled worden, de show dan, niet de aarde.
De wereld is net een grote reality show vol reclameblokken en ‘product placements’. Verzekeraars communiceren vaak dat je zeker van ze kunt zijn. Glashelder, gewoon even bellen. Wasmiddelen beloven dat ze schoon wassen, ook op 30 graden, want dat is beter voor het milieu. Farmaceutica vertellen dat hun pillen je beter maken (je wordt er dus niet zieker van?). Alsof een automerk gaat communiceren dat de auto’s rijden en kleurentelevisie producenten beloven dat ze het doen. Ik mag het wel hopen ja.
Als onze wereld dan een grote reality show is, dan mag hij van mij gecancelled worden, de show dan, niet de aarde.
Abonneren op:
Posts (Atom)
