schietschrijf

mensen vragen mij wel eens waarom ik schrijf, aangezien ik er niet rijk van ben geworden en het er waarschijnlijk ook nooit door zal worden. alhoewel ik als copywriter af en toe echt schandalig hoge uurtarieven kan hanteren. plus al die uren die je alleen doorbrengt met je schriftje en papier...

het snelste antwoord dat ik kan geven is:”omdat ik het leuk vind”. maar ik doe het natuurlijk omdat het een uitlaatklep is. om mezelf aan me uit te leggen. om al mijn opgedane kennis en ervaring te ordenen. pure zelftherapie.

er zijn drie visies op mezelf: vanuit mezelf, vanuit de spiegel en vanuit het publiek. als ik schrijf, ben ik bezig met het effect wat ik heb op mensen, op het publiek. ik wil communiceren en gecommuniceerd worden. ik wil mijn gedachten delen, omdat ik dan weet dat ik niet alleen ben. als ik ooit een boek zou schrijven is het voor mij een lange e-mail aan hopelijk een heleboel mensen. ik wil delen wat in mij is, maar ik hou ook rekening met het effect van mijn woorden op het publiek. zoek ik erkenning, of liefde, wil ik mensen vermaken?

tot mijn 25ste schreef ik voor mijzelf, puur voor mijzelf. totdat ik op een dag ineens een switch omzette en ging schrijven voor een denkbeeldig publiek. waar ik toen ook ineens 300 koppensterk voor op het podium stond, met een heuse cabaret act van 20 minuten. daarin deed ik mijn zeer persoonlijke gedachten uit de doeken, kondigde mij aan als een ‘CabareSoof’ en deed mijn ding als onervaren podium maagd (alhoewel ik al vaak op het podium had gestaan toen ik nog gitaar speelde in een metal-band, maar dit was wel even wat anders).

de reacties waren verrassend positief. cabaretier guido weijers bood zelfs aan om mij te begeleiden in mijn ‘carrière’, maar ik ben toch meer van de theo maassen’s in het land der cabaretiers. bovendien was het niet mijn ambitie om cabaretier te worden. het was zo’n ‘try before you die’ moment, ik wilde gewoon kijken of ik wat te melden had, iets waardevols kon overdragen buiten seksuele aandoeningen. die ik overigens niet heb.

het antwoord was bevredigend, de jury vond mij origineel, spannend, intelligent grappig, mijn act had een duidelijke kop staart en rode draad, maar ik was nooit hilarisch. ondanks mijn onervarenheid en gespannenheid viel het hun op dat ik wel de aandacht van het publiek vast hield, maar ze dachten dat ze me avondvullend niet konden volhouden. precies wat ik al dacht van mijzelf. maar ik had mensen geraakt met dingen die mij raakten. en ik werd nog meerdere malen herkend en aangesproken door mensen uit het publiek toen ik allang weer als anonieme burger door het leven ging.

deze op moedige manier behaalde ervaring hielp mij helemaal van mijn schroom af. ik voelde mij ineens verplicht om mijn gedachten te delen, ook al werd ik niet altijd begrepen. nog steeds niet. en er was ook natuurlijk enige arrogantie voor nodig om te denken dat ik iets toe te voegen heb. maargoed, bevestiging alom, al is het vaak maar van enkele personen.

schrijven helpt mij ook om het verleden een beetje te herstellen. er zijn vroeger dingen gebeurd die ik met niemand zal bespreken, behalve dan met de direct betrokkenen. "none that need to be spoken".
maar in principe schrijf ik omdat ik gek ben op letters, woorden, zinnen, verhalen, metaforen en boodschappen.

omdat ik het niet laten kan.