twijfel

het gevoel van vervreemding wordt steeds sterker
het besef dat ik tekort schiet knaagt
weet niet wat ik nu moet doen
zo helemaal alleen

zeker heb ik vrienden
waardeer ze oprecht
ben mij wel pijnlijk bewust
dat zij niet in staat zijn te voelen wat ik voel
weten niet wat ik doormaak

zat momenten
waarop al mijn waarden op losse schroeven komen te staan
alles wat tot dusver belangrijk was
ineens twijfelachtig

impulsen onderdrukken vreet energie

zeldzaam

ooit een normaal mens gezien?
en...
beviel het?

uit koers

terwijl ik alle schepen achter mij verbrand
zie ik wel waar het schip strand